İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne (İBB) yönelik operasyonda gözaltına alınıp faal pişmanlıktan yararlanarak tahliye edilen Kültür AŞ Genel Müdürü Murat Abbas hakkında ortaya atılan tezlerin sonu gelmiyor. Herkes Murat Abbas’ın neden ”etkin pişmanlıktan” yararlandığını merak ederken gazeteci ve yazar Melis Danişmend dikkat çeken bir yazıya imza attı. Son yazısını gazetede değil Instagram’da yayınlamak zorunda kaldığını lisana getiren Melis Danişmend, ”Kültür-sanat bölümünde büyük çalkantı yaratan Murat Abbas olayını muhabirlik yıllarıma dönerek ele almak istedim. Zira olayın üzerinden haftalar geçmesine karşın hiçbir yerde bilgi aktaran, görüşlerle beslenen tarafsız bir habere rastlamadım. Bunun yapılmamış olmasına şaşırıyorum lakin demek ki bana kısmetmiş’ dedi.
İBB’ye yönelik soruşturmanın birinci dalgasında gözaltına alınıp aktif pişmanlıktan yararlanarak tahliye edilen Kültür AŞ Genel Müdürü Murat Abbas, verdiği sözde, yapılan işlerin birçoğundan haberinin olmadığını, kendisinin yalnızca imza attığını fakat o kademeye kadar yapılan süreçlerle hiçbir alakasının olmadığını tez etti.
Dijital Tecrübe Merkezi Müzesi isimli proje için de “Benim hiç aklıma yatmadı” diyen Abbas, “Benim hiçbir biçimde ismi geçen öbür şüphelilerle suça ait aksiyon ve fikir birliğim olmamıştır” dedi.
Murat Abbas hakkında çıkan tartışmalar tüm süratiyle devam ederken, gazeteci ve müellif Melis Danişmend bahse ait bir yazı kaleme aldı. Danişmend, son yazsını gazetede değil Instagram’da yayınlamak zorunda kaldığının altını çizdi.
Danişmend, hem Murat Abbas’a hem de arkadaş kümesi olan ve kendilerine Vaynıloğulları ismini veren Görgün Taner, Yekta Kopan ve Kanat Atkaya’ya sorular sordu. Danişmend’in sorularını yanıtlamayan Murat Abbas, ‘Şu an devam eden hassas bir soruşturma sürecinde olduğumuz için bir açıklama yapabilme imkanım yok’ dedi.
‘Türkiye’de kültür-sanat dünyasının görüp görebileceği en büyük şoklardan biri 18 Nisan 2025 günü, İBB Kültür A.Ş. Genel Müdürü Murat Abbas’a ev mahpusu önlemiyle tahliye kararı verildiğinde yaşandı” diyerek yazısına başlayan Danişmend, yazının devamına şunları söyledi:
”Haberin duyulduğu saatlerde yaşanan sevinç birkaç saat içinde yerini yanıtsız soruların merkezde olduğu bir kuşkuya bıraktı. Zira gazeteci Murat Ağırel’in X’ten yazdığına nazaran (kaynağı adliye muhabiri Ceylan Sever’di) Abbas, aktif pişmanlıktan yararlanarak çıkmıştı ve bu da onun ‘itirafçı’ olabileceği manasına geliyordu.
İşte o saatlerde muhtemelen yüzlerce kişinin WhatsApp kümelerine sağanak biçiminde yağan iletiler sele dönüştü. Herkes birbirinden haber almaya çalışırken akıllarda tek soru vardı: Gerçekte ne oldu?
Günler ilerledikçe kendisi, avukatı, yakın etrafı de dahil olmak üzere kimseden bir açıklama gelmiyor, ‘İtirafçı mı yoksa iftiracı mı?’ soruları dillendiriliyordu. Bu sessizlik kısa bir müddet sonra önemli bir öfkeye dönüştü. Abbas’ın tutuklandığı günden itibaren büyük bir dayanak kampanyasına girişen, doğum gününü görüntülerle kutlayan, cezaevine mektuplar yollayan, kendisinin cezaevinden gönderdiği mektupta lisana getirdiği üzere kültür-sanat dünyasına hizmet edeceği daha çok yıl oluşuna alkış tutan binlerce kişi yalnız bırakılmıştı.
Oysa söylentiye nazaran temel o yalnız bırakıldığını düşünüyor, gerisinde durulmadığı ve tüm cürümler üzerine yıkılacağı için aktif pişmanlık maddesinden yararlanmayı seçiyordu. Sözü olduğu söylenen bir doküman yayımlanmış, “itirafçı” savları bazılarınca teyit edilmiş, pek çok arkadaşı büyük bir hayal kırıklığıyla irtibatı kesmiş, paylaşımlar silinmişti. Kültür-sanat topluluğu nispeten kapalı bir kutudur, yani magazin sayfalarında sıkça gördüğümüz pop kulvarı atışmaları az olur, bir nevi kol kırılır yen içinde kalır. Ama bu büyük olayda o denli olmadı doğal. Pandora’nın kutusu açıldı, ağır tenkit paylaşımları yapıldı, eski yıllardan biriktirdiklerini bugün lisana getirenler oldu, Abbas’ın kendini ve mesleğini bitirdiği konuşuldu, yurtdışından öteki bir yerde yaşayamayacağı söylendi. Lakin hala bir açıklama gelmiyordu.
Türkiye’de toplumun birden fazla, sevdiğinden cevap alamayan bir sevdalının çaresizliğine eşit seviyede bir yok sayılma yaşıyor. Siyaseten de, sokakta da, ikili alakalarda de, işte de, okulda da en büyük problemlerin karşısında bir açıklama ya da muhatap bulamıyor. Sabır taşıyor, öfke yükseliyor. İnsanın karşısındakinin omuzlarını sarsarak ‘Niye konuşmuyorsun?!’ diye bağıracağı anlar olur hani, ülke uzun vakittir bu türlü bir anda yaşıyor. İşte bu hususta da bir sessizlik kelam konusuyken ve olayda bahsi geçen bireylerin görüşlerinin yer aldığı bir haber okuyamıyorken, beklemek yerine harekete geçmeye karar verdim. Zira gazetecilikte bize öğretilen buydu. Araştırmak, soru sormak ve tarafsız haber yapıp aktarmak.
İlk olarak Murat Abbas’a hem direkt hem de dolaylı yoldan ulaşmaya çalıştım. Telefonundan ulaşamasam da kısa bir müddet içinde dolaylı yolla kendisinden cevap alabildim: ‘Şu an devam eden hassas bir soruşturma sürecinde olduğumuz için bir açıklama yapabilme imkanım yok’ diyordu Abbas. Bu varsayım ettiğim bir cevaptı. Bu süreçte en çok merak edilen şeylerden bir başkası de, onunla plaklar, mecmualar, kitaplar ekseninde bir ortaya gelen arkadaş kümesinin (kendilerine Vaynıloğulları ismini vermişlerdi) ne düşünüyor olduğuydu. Yani Görgün Taner, Yekta Kopan ve Kanat Atkaya’nın… Üçüne yazdığımda beni en çok şaşırtan şeylerden biri, şimdiye kadar gazeteci ya da kültür-sanat gazetecisi kimliğiyle kimsenin onları aramamış olmasıydı. “İlk sefer sen ne olduğunu bize soruyorsun’ dediler.
Üç isim de olanlar karşısında hayal kırıklığı, hüzün ve öfkenin iç içe geçtiği bir ruh halindeydi. Kanat, kimilerinin ‘off the record’ kalmasını rica ettiği, kimilerini ise yazabileceğim şeyler anlattı. Öncelikle bu süreçte birinci açıklamayı mevzunun muhatabının yani Abbas’ın yapması gerektiğini, o bir şey söylemeden kendisinin/kendilerinin fikir beyan etmesinin gerçek olmayacağını düşünmüştü. Abbas cezaevinden çıktıktan sonra konutuna gidip bir an evvel açıklama yapması gerektiğini vurgulamışlardı. Görüşme sırasında bir noktada ortam güzelce gerilmiş, tansiyon yükselmişti. Sonrasında da bir daha bir ortaya gelinmemişti. “İçeri gireni tanıyordum/ tanıdığımı sanıyordum, çıkanı ise hiç tanımıyorum. Yazık’ diyordu Kanat.
Görgün Taner, “Bir arkadaşımız içeri girdi, hatasız olduğuna inandığımız için toplumsal medyada düzenlenen kampanyaya katıldık. Çıktığında da açıklama yapması gerektiğini söyledik ancak sonraki sabah gazetede tabirini okuyunca çok üzüldük. Bir daha da görüşmedik’ diyordu. Sonrasında gelen yansılarla ilgili ne düşündüğünü sorduğumda ise, ‘Bu periyot bu türlü bir periyot, herkes içini dökmek istiyor’ diyordu ancak şaşkın olduğu da hissediliyordu.
Yekta Kopan ise kısa müddette yas sürecinin bütün evrelerini yaşadıklarını anlatıyordu. “Sadece biz değil, takviye veren, bize güvenip art çıkan herkes yaşadı bu yas sürecini. Kanat’ın dediği üzere, bir açıklama beklediğimizi, herkesin beklediğini, bütün takviye verenlerin buna hakkı olduğunu söyledik. Açıkçası ben ferdî olarak da bir açıklama, iç dökme, ‘anlatma’ süreci bekledim. Kimseyi sınanmadığım yerden yargılamam, lakin bu dürüstlüğü bekledim. Gerisi malum. Yıllar yıllar evvel yazdığım bir yazıdan bir cümleye geldi husus: Bir vakitler arkadaş olduklarınızın, ‘şimdiki zamanına’ ortak olmak zorunda değilsiniz. Yazık, çok yazık.’
Denetmen olarak başladığı mesleğini evvel DJ’lik sonra Dinamo FM, Müspet ve Kuvvetli PSM üzere kurumlarda yöneticilik yaparak devam ettiren, kesimin gidişatında kilit rol oynayan Murat Abbas, yani bölümde bilinen ismiyle Mabbas’ın öyküsü uzun müddet konuşulacak. İnsanları ne ölçüde tanıdığımız, onların ceza ya da baskı altında nasıl davrandığı, Türkiye’de kültür-sanat dalının istikrarları, bağların yapısı, “yanındayız” ile “linç” ortasındaki aranın nasıl kısacık olabileceğine kadar pek çok başlığı barındırıyor bu olay. Hayatındaki en değerli şeyleri müzik, plaklar, mecmualar, kitaplar, konserler ve kedisi olarak sıralayan Mabbas bugünleri öngörebilir miydi bilmiyorum lakin mesleğinde bir sıçrama olarak gördüğünü kestirim ettiğim misyonunun siyasetle göbekten bağlı olması yaşananları bugünkü ülke kaidelerinde ‘tahmin edilebilir” hale getiriyor. Sonrasını ise zati kişinin ya da bireylerin nasıl yol alacağına dair seçimleri belirliyor.’
İşte o yazı:
